เมื่อคุณยังเด็ก…

วันนี้เสร็จจากงานเผาศพลุงรงค์ ตั้งใจจะไปชมลูกซ้อมรำมโนราห์ในพิธิเปิดงานแข่งขันกีฬากลุ่มโรงเรียนและจะรอรับลูกกลับ

แต่เมื่อไปถึง เตรียมกล้องและขาตั้งกล้องตั้งใจจะบันทึกภาพไว้ให้ลูกดู

แต่เห็นลูกไม่ตั้งใจฝึกซ้อม บ่นปวดท้องเหมือนไม่อยากซ้อม ซึ่งเราคิดว่าลูกจะใช้วิธีนี้เมื่อไม่อยากทำอะไร เพราะก่อนนี้ พอได้ยินลูกบ่นปวดท้องเราก็กังวลรีบจะพาลูกไปหาหมอ พอไปได้ครึ่งทางบอกหายแล้ว จากเหตุการณ์คราวก่อนทำให้ไม่ค่อยปักใจเชื่อ

และยิ่งทำให้โมโหมากยิ่งขึ้น เมื่อเห็นลูกไปขอขนมของเพื่อนมากิน ทั้งอายทั้งเสียหน้า

พยายามข่มใจให้เย็นลง เดินไปหาลูกแล้วบอกให้ลูกอดทน พยายามเกลี้ยกล่อมจนกระทั่งถอดใจ ข่มอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ เก็บกล้องแล้วเดินออกไปที่รถ

ในหัวพยายามคิดว่า ทำไมลูกเราจึงไม่ตั้งใจฝึกซ้อม ทั้งๆที่น่าจะทำได้ดีที่สุด จากเดิมเป็นตัวเก็งแต่เดี๋ยวนี้ดูเหมือนจะเป็นตัวถ่วงคนอื่น คิดย้อนกลับไป เราก็พยายามให้ลูกในสิ่งที่เขาต้องการทุกอย่าง แต่ทำไมเขาจึงไม่ตั้งใจสักที

ก่อนนี้ลูกเห็นเพื่อนเล่นโรลเลอร์เบลดสเก็ต ก็ยอมซื้อรองเท้าสเก็ตดีๆให้ เพื่ออยากให้ลูกเล่นฝึกซ้อมกับเพื่อน แต่พอเอาเข้าจริง กลับไม่ได้ตั้งใจอย่างที่ควรจะเป็น เล่นบ้างหยุดบ้างจนช่วงหลังไม่อยากพาไปแล้ว

ลูกเห็นคนอื่นเรียนบัลเล่ เราเห็นลูกชอบ ก็ยอมจ่ายเงินให้ลูกเรียนทั้งๆที่รู้ว่าแพงแต่ก็ยอม สุดท้ายเรียนไปได้แค่สัปดาห์เดียว ไม่อยากเรียนแล้ว

จนกระทั่ง พาไปดูปาก้าโชว์ มีการแสดงมโนราห์ เห็นลูกสนใจมาก เผอิญที่โรงเรียนเปิดสอน ถามลูกว่าจะเรียนมั๊ย ลูกบอกอยากเรียน เลยให้เรียนมาตั้งแต่ตอนนั้น ดูเหมือนจะไปได้ดี คุณครูชมว่ารำสวย และดูเธอจะตั้งใจกว่าที่แล้วๆมามาก แต่มาเจอเหตุการณ์วันนี้แล้วทำให้พ่อเครียด พาลโมโหตัวเอง โมโหลูกที่ไม่ดั่งใจ

ลูกเดินตามมาที่รถ ซึ่งก็คิดไว้อยู่แล้วว่าคงไม่ซ้อมต่อแน่ๆ

ระหว่างทางกลับบ้านเราขับรถไป ก็ตำหนิลูกไป “ทำไมไม่ตั้งใจ ทำไมคนอื่นทำได้แต่หนูทำไมได้ ทำไมหนูไม่อดทน …”

ยอมรับว่าตอนนั้นโมโหมาก พูดอะไรไปหลายคำ “หนูอยากเก่งมั๊ยลูก? หนูเป็นลูกพ่อรึเปล่าลูก ทำไมหนูไม่อดทน ทำไมหนูทำไม่ได้?…”

ลูกนั่งนิ่ง… เงียบไปพักใหญ่ แล้วถามขึ้นมาว่า

“คุณพ่อขา ตอนเด็กๆ คุณพ่อทำอะไรบ้างคะ?

คำถามของลูก แม้จะเป็นคำถามง่ายๆ แต่ทำเอาเราอึ้ง หน้าชา พูดอะไรไม่ออก มันรู้สึกจุกที่คอ

จริงสินะ ตอนพ่ออายุ5ขวบเท่าหนู พ่อยังไม่เป็นอะไรเลย ยังแก้ผ้าวิ่งเล่น ปั้นวัวปั้นควายอยู่กลางทุ่งนาอยู่เลย แล้วเหตุใด พ่อต้องมาคาดคั้นให้ลูกต้องทำนั่นทำนี่ด้วยล่ะ

ลูกก็ตัวแค่นี้ เอาเท่าที่ได้ละกันนะ ลูกยังต้องค้นหาตัวเองอีกเยอะ

“พ่อขอโทษนะลูก”

ต่อไปนี้ พ่อจะใจเย็นกว่านี้ จะมีเหตุผลกว่านี้ และจะพยายามให้กำลังใจหนูให้มากกว่านี้นะ พ่อรักลูกนะคะ

จากเหตุการณ์วันนี้ ทำให้อดคิดถึงพ่อแม่หลายคนที่คิดว่าอยากทำเพื่อลูก แต่หารู้ไม่ว่าบางทีอาจกำลังพยายามยัดเยียดสิ่งที่ลูกไม่ชอบอยู่ก็เป็นได้

17-08-2560