จำไว้นะลูก
วัยเรียนคือช่วงเวลาที่ดีที่สุด
มีหน้าที่เรียน..ก็เรียน
วันหนึ่งถ้าลูกได้ทำงาน
ลูกจะนึกถึงคำที่พ่อแม่บอกโลกแห่งความจริงมันโหดร้ายและสิ่งที่ยากยิ่งกว่าคือ..ลูกต้องใช้ชีวิตอยู่ให้ได้

ทัศนะคติในการสอนลูก
ของอาจารย์เฉลิมชัย…

กับลูกสอนประจำว่า “จงมีความสุข”
ไม่มีคำสอนอะไรที่มากกว่านี้
ทุกอย่างเป็นไปตามกรรม
ให้เขาทำทุกอย่างที่เขามีความสุข
แต่ไม่ต้องเบียดเบียนใคร

ทุกวันนี้สังคมไทย
ชอบพอกพูนกิเลสให้แก่ลูก
เด็กถูกพ่อแม่ ถูกสังคม ยัดกิเลสให้
ไม่รู้จักพอ อยากได้ อยากดี อยากเด่น
อยากทุกอย่าง

แต่เราหยิบยื่นความสุขให้แก่ลูก
บอกเขาว่า ..ไม่ต้องเคร่งเครียด
ในการเรียนมาก ไม่เคี่ยวเข็ญ

ลูก ไม่จำเป็นต้องได้ที่หนึ่ง
แต่จงเรียนอย่างมีความสุข
ให้ผ่าน ให้รอดพอ

ข้างหน้าจะเป็นยังไง
ลูกไม่ต้องใฝ่ฝัน
ไม่ต้องอยากเป็นหมอ
ไม่ต้องอยากเป็นอะไร
ที่คนอื่นเขาอยากเป็น

ลูกจงถามใจของตัวเองว่า..
ลูกปรารถนาอะไรที่เป็นความสุข
แล้วจงทำสิ่งนั้น

ลูกไม่ต้องไปสนใจว่า ..
อาชีพอะไรที่ทำให้ลูกร่ำรวย
อย่านึกถึงความร่ำรวย

จงนึกถึงความสุขในใจของตัวเอง
แล้วจงทำมัน ได้เงินน้อยไม่เป็นไร
แต่ความสุขมีค่ามากกว่า

จงแสวงหาเงินเพื่อเลี้ยงชีวิต
ให้มีความสุข แต่ไม่ใช่แสวงหา
ความร่ำรวยแล้วทุกข์เสียชาติเกิด

ขอขอบคุณ :รัฐพล วงศ์ไตรรัตน์

พ่อขอโทษนะลูก ที่ใช้อารมณ์ ทำลายข้าวของ

พ่อรู้ว่าไม่ดีเลยที่เป็นแบบนี้ พ่อเหนื่อย พ่อเครียด

เราเพิ่งคุยกันเมื่อสองวันก่อน พ่อไม่เคยขออะไรจากลูก แต่วันนี้พ่ออยากขอให้ลูกซื่อสัตย์กับตัวเอง รับผิดชอบหน้าที่ของตัวเอง โฟกัสและตั้งใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ทำทีอย่าง

เมื่อเวลาเรียน ลูกเปิดYoutube เล่นเกมส์ สมาธิของลูกก็อยู่ที่เกมส์ อยู่กับ Youtube ที่ลูกกำลังดูอยู่

ลูกทำแบบนี้เท่ากับลูกไม่ซื่อสัตย์กับตัวเองและคนอื่น

ไม่ซื่อสัตย์กับตนเองเพราะเอาเวลาเรียนไปทำอย่างอื่น นั่นคือไม่รู้จักหน้าที่ตัวเอง

ไม่ซื่อสัตย์กับครู เพราะหนูเปิดกล้อง ทำให้ครูเข้าใจว่าหนูกำลังเรียน

ลูกจ๋า ลูกอาจคิดว่าสิ่งที่ลูกทำนั้น แค่เรื่องเล็กน้อย ทำไมพ่อต้องโมโหขนาดนี้

แต่หนูรู้หรือไม่ว่า คนเรียนที่ว่าหนัก กับคนหาเงินให้เรียน มันเหนื่อยไม่เหมือนกันนะลูก

เมื่อถึงเวลาเรียน ลูกไม่เรียน ไม่เพียงแค่หนูขาดความรับผิดชอบ แต่นั่นทำให้หนูขาดโอกาสต่างๆไปมากมาย

เมื่อไม่เรียน หนูทำการบ้านไม่ถูก การบ้านไม่เสร็จ ก็ไม่ได้ไปเที่ยว ไม่ได้ไปเล่นกับเพื่อน ไม่ได้ไปทำสิ่งที่อยากทำ ไม่มีเวลาออกกำลังกาย ทำให้ร่างกายอ่อนแอ นัางหน้าจอคอมนาน ทำให้สุขภาพแย่ลง

เมื่อเรียนไม่ทันเพื่อน ลูกก็จะพลาดโอกาสดีๆ พลาดทุนการเรียน พลาดโอกาสที่จะได้เรียน ที่ดีๆ ซึ่งหนูไม่รู้หรอกว่า พ่อแม่แต่ละคนพยายามที่จะให้หนูเรียนที่ดีๆ เพราะอะไร อีกหน่อยหนูโตขึ้นแล้วหนูจะเข้าใจ ว่าโอกาส คืออะไร?

พ่อพยายามทำทุกอย่าง ให้ครอบครัวเรามีกินมีใช้ อะไรที่หนูต้องการ พ่อพยายามหามาให้ ให้หนูมีคอมได้เรียน ได้ใช้งาน ได้มีเน็ตแรงๆ ได้มีบ้านอยู่สบาย แต่หนูเคยเห็นความมำคัญกับสิ่งที่พ่อทำให้บ้างไหม?

หันไปมองคนที่แย่กว่าเรา เขาพยายามอย่างที่สุด เพืือหาโอกาสเรียน ไม่ไม่มีคอม ไม่มีเน็ต ไม่มีบ้าน แต่พยายามทุกทาง เพื่อให้ได้เรียน ในขณะที่หนูเอง มีพร้อมแทบทุกอย่าง แต่หนูกลับไม่เห็นความสำคัญ พ่อน้อยใจที่เป็นแบบนี้

พ่อผิดเอง ที่ตามใจลูกเกินไป ไม่พยายามสอนให้ลูกรู้จักความลำบาก ลูกจึงมักไม่เห็นคุณค่าของเวลา

พ่อผิดเอง ที่ทำแต่งาน ไม่มีเวลาให้ลูกอย่างเพียงพอ จึงทำให้เป็นแบบนี้

พ่อผิดเอง ที่ใจร้อน วู่วาม ทำนิสัยไม่ดีทุกครั้งเวลาที่โมโห

พ่อผิดเอง ที่ไม่สามารถพูดให้ลูกเข้าใจได้

ต่อไปนี้ เราจะไม่มีคอมใช้ เราจะไม่มีอินเตอร์เน็ต และอีกไม่นาน เราก็จะไม่มีบ้าน

ลูกต้องเรียนรู้ให้ได้ และต้องปรับตัวอยู่ให้ได้นะลูก

พ่อต้องทำแบบนี้ ยอมลงโทษลูกในวันนี้ พ่อเจ็บปวดทุกครั้งที่เป็นแบบนี้

ดีกว่าลูกโดนสังคมลงโทษในวันข้างหน้า ซึ่งลูกคงเจ็บปวดมากกว่า และพ่อคงเจ็บปวดยิ่งกว่าหลายเท่า

พ่อรักหนู จึงทำแบบนี้

พ่อขอโทษนะครับ

จากพ่อนิสัยไม่ดี

“#มันก็ไม่หมดของสวยหรอกลูก” “สมถะไม่ใช่ขี้เหนียว”

วันนี้นอนดึก เพราะตั้งใจเย็บตะขอกระโปรงให้คุณลูก
เธอโตขึ้นมาก เมื่อหัวค่ำเธอขอซื้อชุดนักเรียนใหม่เพราะกระโปรงที่เพิ่งซื้อให้เมื่อกลางเทอมที่แล้วคับไปแล้ว
จึงให้เธอลองสวมกระโปรงตัวเก่าดู รูดซิปแล้วก็ยังใส่ได้ บอกเธอว่า “เดี๋ยวพ่อจะขยับตำแหน่งตะขอนิดหน่อยก็ใช้ได้แล้ว ให้เธอไปอาบน้ำรีบเข้านอน เพราะต้องไปโรงเรียนแต่เช้า” เธอดีใจ บอกว่างั้นไม่ต้องซื้อก็ได้ค่ะพ่อ..

ไม่เคยรู้สึกซาบซึ้งในคำสอนของแม่จนกระทั่งถึงวันที่เรามีลูก สิ่งที่เราทำให้ลูกในวันนี้ ทำให้ย้อนคิดถึงคำสอนของแม่ตอนเด็กๆ เราไม่เคยเข้าใจแม่เลยว่าทำไมจึงไม่ซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆให้เรา ทั้งๆที่แม่ก็ซื้อให้ได้ เมื่อกางเกงคับ ทุกครั้งที่ร้องขอ แม่ก็มักจะบอกว่า “ชุดเก่าก็ยังใช้ได้อยู่เลย เดี๋ยวแม่ขยับตะขอให้นิดหน่อยก็ใส่ได้แล้ว” ตอนนั้นคิดเป็นอย่างเดียว #ทำไมแม่ขี้เหนียวจัง?
เมื่อเวลาออกไปไหน อยากได้อะไร เมื่อรบเร้าจะให้แม่ซื้อให้ แม่มักจะบอกเสมอว่า “ต่อให้แม่ซื้อให้ #มันก็ไม่หมดของสวยหรอกลูก”
ตอนนั้นยอมรับว่าโกรธแม่มาก และไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ต้องพูดว่าของสวย ก็ในเมื่อมันไม่ได้สวย แต่เราแค่คิดว่าเราต้องการสิ่งนั้น และต้องเอาให้ได้..

เมื่อเราโตขึ้น หาเงินใช้เองได้ คำพูดของแม่ “…มันไม่หมดของสวยหรอกลูก” ก็แว่วในหูทุกครั้ง แข่งกับคำว่า “#ของมันต้องมี” และหลายครั้ง คำว่า “#ของมันต้องมี” มักจะชนะคำพูดของแม่ และสุดท้าย เราก็ได้สิ่งนั้นมาครอบครอง
เมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน กลับมี #สิ่งนั้น รุ่นใหม่กว่า สวยกว่า ฟังชั่นมากกว่า ดีกว่า วางขายตามมาทุกครั้ง

จนกระทั่งวันหนึ่งเรามีลูก สิ่งที่ลูกร้องขอจากเรา เป็นประโยคคุ้นๆ คล้ายๆกับที่เราเคยร้องขอจากแม่ในอดีด

และจากคำพูดของแม่แค่ประโยคสั้นๆ กำลังสอนให้เราระมัดระวังในการใช้เงิน จะหยิบจะใช้จะจ่าย ต้องมีการยั้งคิดดูถึงความคุ้มค่า ให้เห็นค่าของเงิน จะไม่ดูถูกเงินไม่ว่าจะเป็นเงินจำนวนมากหรือน้อยก็ตาม คนสำเร็จทางการเงินจริงมักใช้ชีวิตที่เรียบง่าย

เมื่อนั้น คำพูดของแม่ที่ว่า “#มันไม่หมดของสวย…” จึงมักชนะคำว่า “#ของมันต้องมี” ทุกครั้งไป…

ย่าเอก #นางเอกตลอดกาล

…………~แลกมา~………

หากค่าเทอม…ไม่จ่าย….ไม่ได้สอบ

ก็ยังปลอบ…ลูกรัก…รับปากว่า

พ่อจะเร่ง…เข็นงาน…ทันเวลา

สบายใจ…เถิดหนา…อย่ากังวล

ผู้ทุกข์ทน…สู้ทำ…นามพ่อแม่

ถึงกายแหลก…ย้ำแย่…แกไม่สน

ให้ลูกเรา…พรั้งพร้อม…เขายอมทน

เก็บความจน…ซ่อนไว้…ไม่ปริเปรย

ลูกอยากมี…อย่างเขา…ก็เฝ้าหา

กลัวจะด้อย…น้อยหน้า…นะลูกเอ้ย

มือจะด้าน…กร้านชา…ไม่ว่าเลย

อย่าลงเอย..ที่ผิดหวัง…แค่นั้นพอ

Cr อาร์ม กวี

“วันหนึ่งเมื่อเจ้าหาเงินเองได้

เจ้าจะรู้คุณค่าของเงินทุกบาทที่เสียไป”

#เมื่อปิ่นโตออกเดินทาง

ปีนี้น้องอัญอัญแลกของขวัญได้ปิ่นโตเถาใหญ่

ปิ่นโตตามความหมายมงคล อันหมายถึง ให้มีความสุขอุดมสมบูรณ์ อิ่มหนำสำราญ ร่ำรวยมั่งมี

เริ่มต้นปีหมูทองด้วยเรื่องดีๆนะลูก

สวัสดีปีใหม่ 2562

ปิ่นโต เป็นภาชนะชนิดหนึ่งสำหรับบรรจุอาหาร ประกอบด้วยภาชนะรูปทรงกระบอกซ้อนกันเป็นชั้นๆ มีโครงเป็นโลหะเรียกว่าขาร้อยตรงส่วนหูสองข้าง หิ้วได้ มักจะมีตั้งแต่ 2 ชั้นขึ้นไป ลักษณนามเรียก “เถา”

Wikipedia

ตอนเด็กๆ

เราเคยแอบจิบเบียร์ของพ่อ

ชงกาแฟดื่มตอนแม่หลับไปแล้ว

ม้วน post it จุดเป็นบุหรี่สูบ

จนสำลักควันแทบตาย

รสชาติของผู้ใหญ่ ขมจนไม่เข้าใจ

ว่าทำไมถึงเสพติดมันมากกว่าความหวานของลูกกวาด

วันนี้ฉันได้เรียนรู้

ว่าความขมนั้น เบาบางลง

เมื่อเทียบกับรสชาติชีวิตที่ได้เจอ

https://www.instagram.com/_justcarbon/