ข้อคิดในสังคม

ข้อคิด

  1. อย่าโทรหาใครเกินสองครั้งติด ถ้าเขาไม่รับสาย ให้คิดว่าเขาติดธุระสำคัญอยู่
  2. ยืมเงินหรือของใครมา ต้องคืน ยิ่งคืนก่อนเขาทวงได้ยิ่งดี แสดงให้เห็นว่าคุณมีความซื่อสัตย์และเป็นเครดิตให้ตัวเอง
  3. ถ้ามีใครเลี้ยงอาหารกลางวันหรืออาหารเย็น อย่าสั่งเมนูที่แพงๆ
  4. อย่าถามคำถามที่น่าอึดอัด เช่น ‘อ้าว ยังไม่แต่งงานอีกเหรอ’, ‘ทำไมยังไม่มีลูก’, ‘ทำไมไม่ซื้อบ้าน ทำไมไม่ซื้อรถ’ เพราะไม่ใช่เรื่องของคุณ
  5. เปิดประตูเผื่อให้คนที่เดินตามหลังมาด้วย ไม่ต้องสนว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง เป็นมารยาทในการปฏิบัติต่อผู้อื่นในที่สาธารณะ
  6. ถ้าขึ้นแท็กซี่ไปกับใคร แล้วครั้งนี้เขาเป็นคนออกค่ารถ ครั้งต่อไปคุณควรจะเป็นคนจ่าย
  7. เคารพความเห็นต่าง เพราะคุณอาจเห็นเป็นเลข 6 แต่อีกคนอาจเห็นเป็นเลข 9 และความคิดเห็นที่สอง อาจเป็นทางเลือกที่ดีก็ได้
  8. เวลาใครพูด อย่าขัดจังหวะ ปล่อยให้เขาได้พรั่งพรูออกมา หน้าที่ของคุณคือเลือกฟังในสิ่งที่ควรฟัง
  9. ถ้าแหย่ใครเล่น แล้วเขาไม่ชอบ ก็เลิกเล่นซะ แล้วอย่าทำอีก
  10. เวลามีใครช่วย อย่าลืมพูด “ขอบคุณ”
  11. ชื่นชมใครต่อหน้าธารกำนัลได้ แต่ถ้าจะวิจารณ์ใคร ให้ไปพูดตัวต่อตัว
  12. อย่าพูดถึงน้ำหนักตัวของใคร แค่บอกว่า เขาดูดี ถ้าเขาอยากคุยเรื่องลดน้ำหนัก เขาจะพูดเอง
  13. ถ้าใครโชว์รูปในโทรศัพท์ให้ดู อย่าปัดหน้าจอ เพราะเราไม่รู้ว่ามีรูปอะไรในนั้นบ้าง
  14. ถ้าเพื่อนร่วมงานบอกว่า วันนี้หมอนัด อย่าถามว่าเป็นอะไรต้องไปตรวจ แค่บอกว่า ขอให้สบายดีนะ อย่ากดดันให้เขาต้องบอกว่าเจ็บป่วยเป็นอะไร ถ้าเขาอยากให้รู้ เขาจะบอกเองโดยไม่ต้องถาม
  15. ปฏิบัติกับแม่บ้านด้วยความสุภาพเหมือนที่ทำกับ CEO เพราะไม่มีใครรู้สึกดี ถ้าเห็นคุณหยาบคายหรือดูถูกคนอื่น มีแต่จะชื่นชมถ้าเขาเห็นคุณปฏิบัติต่อคนอื่นด้วยความเคารพ
  16. ถ้าใครกำลังคุยด้วย อย่าเอาแต่ก้มหน้ามองโทรศัพท์ เพราะเสียมารยาทมาก
  17. อย่าไปแนะนำอะไรใคร ถ้าเขาไม่ได้ถาม
  18. ถ้าไม่เจอใครมานานหลายปี มาเจอกันอีกที อย่าถามเรื่องอายุและเงินเดือน
  19. อย่ายุ่งเรื่องคนอื่น ถ้าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเรา
  20. ถอดแว่นกันแดดออกเวลาพูดคุยกับใครกลางแจ้ง เป็นการให้เกียรติกัน และการสบตาก็มีค่าพอ ๆ กับคำพูด
  21. อย่าพูดถึงความรวยของใครต่อหน้าคนที่ขาดแคลน และอย่าพูดถึงลูก ๆ ของคุณต่อหน้าคนที่มีลูกไม่ได้

ยังว่ายน้ำไม่เป็น อย่ารีบกระโดดลงน้ำ 🙏

เบื่อชีวิตลูกจ้างแค่ไหน ก็อย่ารีบร้อน ลาออกมาเปิดกิจการ

ธุรกิจ ค้าขาย ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ถึงจะไม่ง่าย ก็สำเร็จได้ หากตั้งใจ

การทำธุรกิจ มันมีความรับผิดชอบสูงกว่าการ แต่งตัวออกไปทำงานแล้วรับเงินสิ้นเดือน

มันมีเรื่องให้คิด แก้ปัญหา และต้องพัฒนาตลอดเวลา

ตอนทำงานเราอาจสู้แค่กับงานหรือเพื่อนร่วมงานแย่ๆไม่กี่คน

เป็นเจ้าของธุรกิจต้องสู้กับทุกคน ทุกอย่าง แม้กระทั่งสู้กับ…ตัวเอง

การทำธุรกิจ เปิดกิจการมันเหมือนว่ายน้ำเลย

วันนี้ถ้าคุณยังเป็นลูกน้องที่ดีของใครไม่ได้

วันนี้ถ้าคุณยังเป็น พนักงานที่ดีของบริษัทไม่ได้

เป็นไปไม่ได้เลย ที่คุณจะเป็นเจ้าของร้าน เจ้าของกิจการที่ดีได้

หลายคนที่รีบร้อน ลาออก มาเปิดกิจการตามความฝัน สุดท้ายผิดหวัง พังไม่เป็นท่า

เพราะว่ายน้ำยังไม่แข็ง แล้วรีบโดนลงทะเลแห่งชีวิตจริงๆ

คนบางคน เกิดในครอบครัวค้าขาย ยังขายของไม่เป็นเลย

คนบางคน ขายของมาทั้งชีวิต ยังตอบไม่ได้เลยว่า
เป้าหมายของธุรกิจคืออะไร?
รู้แค่ว่าเปิดร้านไปวันๆ ขายไปวันๆ ดีกว่าเป็นลูกจ้างเขา

ก่อนจะขี่บิ๊กไบท์ได้ มันก็ต้องเริ่มจากปั่นจักรยานมาก่อน

เมื่อไหร่ ที่คุณเก่งในสายงานที่ทำ จนไม่มีใครกล้าจ้าง

เมื่อไหร่ ที่คุณสำเร็จในหน้าที่การงาน ที่คุณรับผิดชอบได้อย่างดี

เมื่อนั้นจะมีคำตอบรอคุณอยู่ ว่าพร้อมที่จะเป็นเจ้าของธุรกิจหรือยัง

คุณต้องประสบความสำเร็จ ในอาชีพที่คุณทำให้ได้ก่อน แล้วจึงออกไปสร้างความสำเร็จใหม่

อย่าทำเหมือนคนทั่วไป ที่ลาออกไปเปิดร้าน เปิดกิจการ เพียงเพราะไม่อยากเป็นลูกจ้างใคร
เพียงเพราะเบื่อเจ้านาย เบื่อเพื่อนร่วมงาน

เพราะถ้าคิดแบบนี้คุณก็จะต้องพังเหมือนคนก่อนหน้านี้

ถ้าวันนี้ยังเป็นลูกจ้างที่ดีไม่ได้ คุณจะไม่มีวันเป็นเจ้าของธุรกิจที่ดีได้

คนสำเร็จระดับโลกหลายคน เริ่มต้นจากการเป็นลูกจ้างที่ดีก่อน

เป็นเด็กเสิร์ฟที่เช็ดโต๊ะให้สะอาดไม่ได้ ก็อย่าหวังจะเป็นเจ้าของร้านอาหารที่ดีได้ แค่โต๊ะเล็กๆยังเช็ดไม่ทั่ว จะดูแลร้านทั้งร้านได้ทั่วถึงได้ยังไง

คนบางคนเกิดและโตมาข้างทะเล ยังว่ายน้ำไม่เป็นเลย

เพราะฉะนั้น ถ้ายังว่ายน้ำไม่เป็น ว่ายน้ำไม่แข็ง อย่ารีบโดดลงน้ำ เล่นสระเด็กน้ำตื้นๆไปก่อน เมื่อว่ายเก่งแล้วค่อยไปสระลึก แล้วค่อยลงแข่งขัน หรือลงว่ายในทะเล 🎉🎉❤️❤️

หากคุณไม่ได้มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย ก็จงให้ครอบครัวที่ร่ำรวยมาจากคุณ “มรดกทางความคิด”

สิ่งหนึ่งที่เรามักจะเห็นว่าคนที่ทำธุรกิจจนประสบความสำเร็จนั้นมีเหมือนๆ กัน ก็คือ พวกเขามักเต็มไปด้วย Passion อันแรงกล้า และ เปี่ยมไปด้วยพลังงานอันล้นเหลือ ที่สำคัญ คือ พวกเขาเป็นคนใจสู้ และ ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ
.
แต่หลายคนอาจยังไม่รู้ว่า จริงๆ แล้ว คำว่า “Passion” นั้นมีรากศัพท์มาจากคำว่า “Passio” ซึ่งแปลว่า “ความเจ็บปวด”
.
หากเราลองศึกษาประวัติของคนที่ประสบความสำเร็จให้ลึกลงไปจริงๆ คุณจะพบว่า Passion อันสวยหรูที่เราเห็นในปัจจุบัน หลายครั้งมันมักจะเป็นผลมาจากความเจ็บปวดในอดีตที่ไม่น่าอภิรมณ์นัก
.
บางคนเจ็บปวดเพราะเคยเห็นพ่อแม่ลำบาก
บางคนเจ็บปวดเพราะเคยต้องกัดก้อนเกลือกิน
บางคนเจ็บปวดเพราะเคยโดนคนรอบข้างดูถูก
.
แต่สำหรับน้อง สเก็ต ปิยฉัตร บุตรเนียร สาวน้อยมหัศจรรย์ วัยเพียง 21 ปี เธอต้องเจอกับความเจ็บปวด 3 ข้อที่กล่าวมา โดยมีจุดเริ่มต้นมาจากการสูญเสียคุณพ่อซึ่งเป็นเสาหลักไปอย่างกะทันหันจากอุบัติเหตุทางถนนตั้งแต่ตอนอายุ 14 ปี ทำให้รายได้หลักของบ้านนั้นขาดหายไป ทิ้งเอาไว้เพียงหนี้ก้อนใหญ่จากรถยนต์อีก 2 คัน
.
เธอจึงต้องเห็นคุณแม่เหน็ดเหนื่อยทำงานหนักคนเดียว จากที่เคยมีบ้านอยู่ ก็ต้องไปเช่าบ้านหลังเล็กๆ ริมคลองที่ต้องยัดสิ่งของเครื่องใช้ แม้กระทั่งตู้กับข้าวเอาไว้ในห้องๆ เดียว ส่วนตอนกลางคืนก็ต้องปูผ้านอนบนพื้นห้องนอนเอา
.
แต่แทนที่เธอจะเอาความเจ็บปวดนั้นมาทำร้ายตัวเอง เธอกลับใช้มันเป็นแรงผลักดันเพื่อถีบตัวเองขึ้นมาจนสามารถปลดหนี้ทั้งหมดให้ครอบครัว ซื้อบ้านหลังใหม่ให้แม่ ออกรถในฝันอย่าง BMW ให้ตัวเอง และ กลายเป็นวัยรุ่นเงินล้านได้ตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ
.
คำถามคือ เธอทำได้ยังไง ?
.
.
ย้อนกลับไปเมื่อ 5 ปีก่อน น้องสเก็ตได้รับข่าวร้ายที่สุดในชีวิต นั่นคือ คุณพ่อของเธอถูกรถชนจนได้รับกระทบกระเทือนทางศีรษะ ทันทีที่เกิดเหตุทุกคนรีบนำตัวคุณพ่อส่งโรงพยาบาลทันที แต่ด้วยความที่ฐานะทางบ้านไม่ดีนัก จึงทำได้แค่นำตัวคุณพ่อไปรักษาที่โรงพยาบาลของรัฐ
.
แต่ก็อย่างที่ทุกคนรู้กันดี นอกจากจะต้องรอคิวนานหลายชั่วโมงแล้ว ทางโรงพยาบาลก็ไม่ได้ตรวจอะไรเลยนอกจากทำแผลที่ศีรษะแล้วให้กลับบ้าน
.
แต่หลังจากที่กลับมาบ้านปรากฎว่าคุณพ่อก็ปวดหัวอย่างหนักจนทนไม่ไหว แต่ด้วยความที่ตอนนั้นเวลาตี 2 ซึ่งดึกมากแล้ว ทำให้โรงพยาบาลเดิมไม่มีหมอ จึงจำเป็นต้องกัดฟันนำตัวคุณพ่อไปที่โรงพยาบาลเอกชนแทน
.
แต่มันก็ช้าเกินไป เพราะพ่อของเธอเสียเลือดมาก แถมยังมีเลือดคลั่งในสมอง ทำให้ทนพิษบาดแผลไม่ไหว สุดท้ายก็ต้องจากไปอย่างกะทันหัน โดยที่ไม่ได้เตรียมใจอะไรไว้เลย แน่นอนว่าถ้าเธอมีเงินมากกว่านี้ พ่อของเธออาจได้รับการรักษาที่ดีกว่านี้และคงไม่จากครอบครัวไปเร็วแบบนี้
.
โดยของมีค่าเพียงสิ่งเดียว ที่พ่อของเธอทิ้งเอาไว้ให้ ก็คือ “มรดกทางความคิด”
.
เพราะตอนที่คุณพ่อยังอยู่ หากน้องสเก็ตอยากจะได้อะไร คุณพ่อจะสอนให้รู้จักทำงาน หาเงินไปซื้อด้วยตัวเองอยู่เสมอ มันจึงทำให้เธอไม่อายที่จะทำงานตั้งแต่ยังเด็ก
.
อย่างไรก็ตาม เมื่อคุณพ่อจากไป ครอบครัวของเธอก็เหลือเพียงแค่ แม่ และ พี่สาว ซึ่งเป็นผู้หญิงทั้งหมด แถมบ้านเดิมที่ จ.ร้อยเอ็ด ก็อยู่ในซอยเปลี่ยว จึงทำให้คุณลุงเป็นห่วงมากๆ และไม่อยากปล่อยให้อยู่กันตามลำพัง ประกอบกับตัวเธอเองกำลังจะขึ้น ม.4 พอดี
.
คุณลุงจึงพาทั้งเธอและแม่มาอยู่กรุงเทพฯ โดยคุณลุงได้ขายกิจการร้านกาแฟเล็กๆ ให้คุณแม่ของเธอเพื่อเอาไว้ทำมาหากินเลี้ยงชีพ แล้วก็ไปเช่าบ้านหลังเล็กๆ อยู่ริมคลองซึ่งเป็นห้องสี่เหลี่ยมที่ต้องยัดทุกสิ่งทุกอย่างในห้องเดียวพร้อมกับต้องนอนกันบนพื้นกลางห้อง
.
น้องสเก็ตเล่าว่า “ตอนนั้นรู้สึกน้อยใจชีวิตตัวเองมากๆ บอกตามตรง คือ ไม่ชอบชีวิตตัวเองเลย ทำไมชีวิตมันถึงได้แย่ลง จากที่เคยนอนบนเตียง ก็ต้องลงมานอนบนพื้น จากที่ชีวิตกำลังจะดีเพราะพ่อกำลังสร้างตัวก็ดันมาแย่ลง”
.
อย่างไรก็ตาม เธอก็ยังอดทน แล้วช่วยคุณแม่ขายกาแฟในวันหยุดและหลังเลิกเรียน โดยคุณแม่จะให้เงินเล็กๆ น้อยๆ กับน้องสเก็ตเป็นค่าจ้างเพื่อให้เธอเรียนรู้ว่า “ถ้ารู้จักทำงาน ลูกก็จะได้ค่าตอบแทน”
.
ซึ่งในจังหวะนั้นเองเธอก็เริ่มสังเกตเห็นสีหน้าและแววตาของคุณแม่ที่เปลี่ยนไป เพราะถึงแม้ว่าคุณแม่จะเป็นคนเก็บอาการเก่ง เพราะไม่อยากให้ลูกรู้สึกว่าครอบครัวมีปัญหา เธอแทบไม่เคยเห็นแม่ร้องให้เลยยกเว้นวันที่คุณพ่อเสีย
.
แต่ถึงแม้ว่าจะเก็บอาการเก่งแค่ไหน หากคนเราอมทุกข์อยู่ในใจ มันก็มักจะแสดงออกผ่านสีหน้าเสมอ เธอเริ่มสังเกตสีหน้าที่หมองหม่นของคุณแม่ ซึ่งทำให้เธอสัมผัสได้ทันที ว่าแม่เหนื่อยขนาดไหน สีหน้าของแม่เหมือนแบกอะไรไว้เต็มหลัง
.
จนสุดท้ายเธอก็มารู้ว่า บ้านหลังที่ครอบครัวอาศัยอยู่นั้น มีค่าเช่ามากถึงเดือนละ 15,000 บาท ซึ่งมันหนักมากๆ เมื่อรวมกับหนี้รถยนต์ที่ยังคงค้างอยู่ เทียบกับกำไรจากค่ากาแฟแค่ไม่กี่บาท
.
ทันทีที่เธอรู้เรื่องราวทั้งหมด เธอบอกกับตัวเองทันทีว่า “จะไม่ยอมให้ตัวเองมีชีวิตแบบนี้อีกแล้ว”
.
และนั่นก็คือจุดเปลี่ยนให้เธอพยายามหารายได้ด้วยตัวเองแบบจริงจัง ซึ่ง ณ ตอนนั้น เธอเองก็ไม่ได้คิดถึงขนาดว่าจะต้องช่วยเหลือครอบครัวได้ เพียงแต่อยากมีเงินไว้กินไว้ใช้หรือซื้อของที่อยากได้โดยไม่ต้องขอคุณแม่ก็พอ
.
แต่คำถาม คือ เด็กอายุแค่ 16 ปี เงินทุนก็ไม่มี แล้วจะไปเริ่มทำธุรกิจได้ยังไง ?
.
คำพูดหนึ่งที่ผมมักจะบอกกับคนที่อยากเริ่มต้นธุรกิจ แต่ติดเรื่องเงินทุน ก็คือ “ถ้าเงินน้อย ก็จงใช้สมองให้มาก”
.
เพราะความจริงแล้ว สิ่งที่ผลิตเงินให้เราก็คือ “สมอง” เพราะต่อให้คุณ “มีเงิน” มากแค่ไหน แต่ถ้า “คิดไม่เป็น” เงินพวกนั้นก็มลายหายไปอยู่ดี
.
สิ่งที่น้องสเก็ตทำก็คือ การเข้าไปในกลุ่มซื้อขายเสื้อผ้าในเฟซบุ๊ก เพื่อเลือกแบบเสื้อผ้าที่สวยๆ มา แล้วก็นำรูปไปบวกราคาโพสต์ขายให้กับลูกค้าหน้าเฟซบุ๊กส่วนตัวของตัวเองหรือในกลุ่มอื่นๆ เมื่อได้รับคำสั่งซื้อจากลูกค้ามา เธอก็ไปสั่งซื้อเสื้อผ้าจากผู้ขายอีกทีแล้วให้ส่งสินค้าตรงไปหาลูกค้าเลย ส่วนเธอก็เก็บเงินส่วนต่างไว้เป็นกำไร
.
วิธีการแบบนี้ในปัจจุบันอาจไม่ได้แปลกอะไร เพราะใครๆ ก็ทำกัน แต่อย่าลืมว่า น้องสเก็ตคิดแบบนี้ได้ตั้งแต่ 5 ปีที่แล้ว ที่สำคัญ คือ ตอนนั้นเธออายุแค่ 16 ปี เท่านั้น
.
แต่สิ่งที่เกิดขึ้น คือ การขายเสื้อผ้านั้นเป็นอะไรที่ยากมาก เพราะไหนจะสี ไหนจะไซส์ เวลาลูกค้าถามเข้ามา เธอก็ต้องทักไปถามผู้ขายว่ามีของไหม กว่าผู้ขายจะตอบก็ต้องรอหลายขั่วโมง พอได้คำตอบกลับมาบอกลูกค้าอีกที ลูกค้าก็ไม่อยากได้แล้ว เรียกได้ว่า กว่าจะขายได้แต่ละตัวมันยากมากๆ
.
น้องสเก็ตจึงคิดว่าต้องหาสินค้าอื่นๆ ที่ขายง่ายขึ้น ซึ่งตอนนั้นเธอก็ไปเจอขนมบราวนี่กรอบชิ้นละ 35 บาท ที่มีคนขายในเฟซบุ๊กซึ่งดูน่าสนใจ เธอก็เลยทักไปถามว่าอยากจะนำมาขายต้องทำอย่างไร ซึ่งเธอก็เอาเงินจากกำไรขายเสื้อผ้าที่มีไปเปิดบิลซื้อขนมมา แล้วนำไปขายเพื่อนๆ ที่โรงเรียน
.
ผลปรากฎว่าขายดีมากๆ เพราะสั่งมาทีไรก็ขายหมดทุกที ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกหัวใจฟองโตมากๆ
.
อย่างไรก็ตาม ด้วยความที่สินค้าเป็นขนม กำไรมันจึงได้มาแค่หลักหน่วย บวกกับความที่เป็นเด็ก จึงไม่รู้วิธีการจัดการเงิน เธอรู้สึกว่าขายได้ก็จริง แต่ทำไมเงินไม่ค่อยเหลือ เพราะพอเธอขายได้ เธอก็เอาเงินมามัดรวมกัน แล้วก็หยิบออกมาใช้จ่ายซื้อของที่อยากได้ รู้อีกทีเงินทุนที่มีก็หายไปไหนไม่รู้
.
เธอจึงเริ่มคิดหาอย่างอื่นมาขายในโรงเรียนเพิ่ม โดยสิ่งที่เธอทำก็คือ การไป “สำรวจตลาด” โดยการถามคนในโรงเรียนก่อนว่า ถ้าเธอเอาของสิ่งนี้มาขาย จะมีคนในโรงเรียนยอมจ่ายเงินซื้อสักกี่คน
.
จนในที่สุดเธอก็ตัดสินใจว่าจะขายสินค้าพวกสกินแคร์ เช่น สบู่ แป้ง ครีม เซรั่ม ราคาหลักสิบ เพื่อให้คนในโรงเรียนสามารถซื้อได้
.
ซึ่งตอนแรกเธอก็ไม่ได้สต็อกของเหมือนเดิม และ ใช้วิธีการเดิม คือ ถ้ามีคนสั่งก็ค่อยไปซื้อมาแล้วเดินส่งตามห้องเรียน จนเมื่อเธอเริ่มมีฐานลูกค้า และ เริ่มรู้แล้วว่าลูกค้าในโรงเรียนชอบใช้อะไรกันบ้าง เธอก็เริ่มสต็อกสินค้าเพื่อทำให้ต้นทุนนั้นถูกลง
.
อย่างไรก็ตาม พอเราเริ่มทำธุรกิจอะไรแล้วขายดี คนอื่นเห็นเรานับเงินทุกวัน ใครๆ เขาก็อยากจะเข้ามาแบ่งเงินจากเราไป
.
จากที่น้องสเก็ตเริ่มขายสินค้าสกินแคร์คนเดียว ก็เริ่มมีคนในโรงเรียนเอามาขายกันเยอะแยะเต็มไปหมด ทำให้เริ่มมีการตัดราคากันเกิดขึ้น จากที่เคยผูกขาดตลาดในโรงเรียนคนเดียว ก็เริ่มมีคู่แข่งเข้ามาแบ่งกำไรไป
.
เธอจึงเริ่มคิดที่จะขยายตลาดไปขายสินค้าต่างโรงเรียน ส่วนในโรงเรียนของตัวเอง เธอก็ผันตัวไปเป็นคนขายส่ง รับลูกค้าเฉพาะตัวแทนที่มาเปิดบิลเท่านั้น ไม่ขายปลีกอีกแล้ว ปล่อยให้คนอื่นเขาขายกัน ส่วนเธอก็หาลูกค้าต่างโรงเรียน แล้วขับรถมอเตอร์ไซค์ไปส่งของตามนัดในช่วงหลังเลิกเรียน และ วันหยุดเสาร์อาทิตย์
.
มาถึงตรงนี้ จะพบว่าน้องสเก็ตมีคุณสมบัติหนึ่งของนักธุรกิจที่เปล่งประกายออกมาตั้งแต่เด็ก นั่นก็คือ เธอเป็นคนที่ ช่างสังเกต ทดลอง เรียนรู้ ปรับปรุง และ เปลี่ยนแปลง อยู่ตลอดเวลา
.
มันจึงทำให้เธอสามารถหยุดขอเงินค่าขนมจากแม่ และ จ่ายค่าเทอมเองตั้งแต่ยังเรียนอยู่ ม.5
.
เธอสนุกกับการขายของ และ มีความสุขกับการใช้จ่ายเงินของตัวเองตามประสาเด็ก โดยไม่ได้คิดถึงอนาคตอะไรมาก จนกระทั่งเธอเริ่มเข้าเรียนมหาวิทยาลัยปี 1 ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏ สวนสุนันทา เธอก็ยังขายของมาตลอด โดยที่ไม่หยุดเรียนรู้ ไม่หยุดลงมือทำ ไม่หยุดเปลี่ยนแปลงตัวเอง
.
ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่เธอหยุดขายของ ถึงแม้ว่าจะมีคนมากมายสบประมาทเธอว่า “เดี๋ยวก็ไปไม่รอดหรอก เพราะพอขึ้นมหาลัยจะต้องเรียนหนักขึ้น มีเวลาน้อยลง เดี๋ยวก็คงเลิกขายของไปเอง
.
แต่ความจริงมันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย เพราะเมื่อขึ้นมหาลัยแล้ว เราไม่ได้ต้องเรียนทั้งวันตั้งแต่ 8 โมงเช้า – 4 โมงเย็น เหมือนตอนมัธยมเสียหน่อย ที่สำคัญ คือ มหาลัยจะมีช่วงพักระหว่างคาบที่เยอะมากๆ มันขึ้นอยู่กับว่า จะเอาช่วงเวลานั้น ไปนอน ไปดูหนัง ไปเที่ยว หรือ จะเอาไปทำมาหากิน เท่านั้นเอง
.
ซึ่งแน่นอนว่าน้องสเก็ตเลือกที่จะขายของ จึงทำให้ตอนปี 1 เธอมีเพื่อนน้อยมาก เพราะเวลาเพื่อนชวนไปดูหนัง หรือ ไม่เที่ยว เธอก็มักจะปฏิเสธเพราะต้องกลับไปแพ็คของส่งให้ลูกค้า
.
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าฉากหน้าเธอจะดูเป็นแม่ค้าที่ขายดี แต่หารู้ไม่ว่าฉากหลังเธอแทบจะไม่มีเงินเลย เพราะสินค้าราคาหลักสิบที่เธอขายกำไรมันน้อยเกินไป ซึ่งไม่คุ้มค่ากับค่าใช้จ่ายอื่นๆ ทั้งค่ากล่อง ค่าเดินทางไปส่ง และ อื่นๆ
.
เธอจึงรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่าง หรืออาจจะต้องขายสินค้าราคาสูงขึ้น แต่ก็ยังมีความลังเลอยู่บ้าง เพราะกลัวว่าถ้าขยับไปขายสกินแคร์ราคาหลักร้อยแล้วจะขายไม่ได้
.
แต่อยู่ๆ ก็มีความคิดนึงวิ่งเข้ามาในหัวบอกเธอว่า “ถ้าไม่ยอมเปลี่ยน เราก็ต้องอยู่ที่เดิม แต่ถ้าลองเปลี่ยนแล้วมันไม่เวิร์ค ก็ค่อยกลับมาขายสินค้าตัวเดิมก็ได้”
.
เธอจึงตัดสินใจเปลี่ยนมาขายสินค้าราคา 300-500 บาท ทันที เพื่อให้ตัวเองมีกำไรมากขึ้น
.
แน่นอนว่าตอนแรกมันไม่ได้ง่าย เพราะพอเปลี่ยนสินค้า กลุ่มลูกค้าก็เปลี่ยน ลูกค้าเดิมหายไป ลูกค้าใหม่ตัดสินใจนานขึ้น มันไม่ง่ายเหมือนตอนขายของราคาถูก
.
แต่สิ่งที่เธอได้มากกว่านั้นก็คือ การได้เข้าไปอยู่ในสังคมใหม่ๆ ของแบรนด์ที่เธอไปสมัครเป็นตัวแทน ไปเจอการทำงานอีกระดับ ที่มีความเป็นมืออาชีพมากขึ้น
.
และ เธอก็ไม่เคยปล่อยให้โอกาสนั้นผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเหมือนอากาศ เธอมุ่งมั่นพัฒนาฝีมือการขายของตัวเอง เข้าร่วมทุกแคมเปญที่ทางแบรนด์จัดขึ้น จนเจ้าของแบรนด์เห็นในความตั้งใจของเธอ บวกกับยอดขายที่ทำได้ดีขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงได้รับการโปรโมตขึ้นเป็นแม่ทีมในตอนนั้น
.
สิ่งที่ผมเจอมากับตัว และ เห็นจากคนประสบความสำเร็จหลายๆ คน ก็คือ คนรวยส่วนใหญ่เป็นคนดี ถ้าคุณอ่อนน้อมถ่อมตน แสดงให้เขาเห็นถึงความตั้งใจ รับรองเลยว่าคนรวยส่วนใหญ่จะอยากสอนคุณ
.
ผิดกับที่คนส่วนใหญ่มักพูดว่า “คนรวยส่วนใหญ่ชอบเอาเปรียบ เขามีสอนใครฟรีๆ หรอก เพราะเขาไม่อยากให้คนอื่นรวยมาแข่งกับเขา”
.
ถ้าให้พูดตามตรงนะครับว่า “ก็เพราะทัศนคติแบบนี้แหละ คนรวยเขาถึงไม่อยากเข้าใกล้ เพราะเขารู้ว่าถ้าสอนไป ให้โอกาสไป คนเหล่านี้ก็ไม่คิดจะทำตาม พอไม่ได้อะไรดั่งใจก็นั่งโทษชาวบ้านอีก” ซึ่งมันเสียเวลาคนรวยเขาครับ
.
ถ้าได้ไปสัมผัสคนรวยจริงๆ บอกเลยว่าคนรวยส่วนใหญ่ อยากให้คนรอบข้างตัวเองรวยขึ้น นั่นก็เพราะเขารู้สึกภูมิใจหากมีส่วนทำให้ใครบางคนรวยขึ้นเพราะเขาได้ ที่สำคัญ อย่าเข้าใจผิดว่าการที่คุณรวยขึ้นมันจะทำให้คนรวยเหล่านั้นจนลง
.
เพราะความจริงแล้ว ความรวยของคุณ ไม่ได้มีผลกับความรวยของเขาด้วยซ้ำ กลับกัน มันจะยิ่งทำให้ต่างคนต่างรวยขึ้นเสียอีก เพราะพอคุณรวยขึ้น คุณก็มีเงินมาอุดหนุนกัน ที่สำคัญ คุณอาจนำเงินที่ตัวเองหาได้ไปร่วมลงทุน หรือ ทำธุรกิจเพื่อต่อยอดความรวยด้วยกันไปอีก
.
และ สิ่งหนึ่งที่เจ้าของแบรนด์ถามกับน้องสเก็ตก็คือ “เป้าหมายในปีหน้า คือ อะไร ?”
.
ซึ่งในใจลึกๆ สิ่งที่น้องสเก็ตอยากจะทำมาก ก็คือ การมีบ้านเป็นของตัวเอง เพื่อลบความเจ็บปวดที่ตัวเองมี แต่เธอก็ลืมไปแล้วว่ามันคือ “ความฝัน” เพราะคิดมาตลอดว่าบ้านราคาเป็นล้าน เธอคง “ทำไม่ได้”
.
แต่เพราะคำสั้นๆ ที่เจ้าของแบรนด์ตอบน้องสเก็ตมาว่า “แต่พี่เชื่อ ว่าเอ็งทำได้ !!”
.
คำๆ เดียวที่เรียกว่า “ความเชื่อ” ที่คนตรงหน้าส่งมอบมาให้ มันเปลี่ยนความสงสัย ให้กลายเป็นความเชื่อมั่น และ เป็นพลังให้เธอมุ่งมั่นทำงานหนักต่อไป
.
และในที่สุดความสำเร็จแรกของเธอก็มาถึง เธอสามารถปิดหนี้สินทั้งหมดให้คุณแม่ได้สำเร็จ เพราะตัวเธอคงไม่สามารถทำตามความฝันของตัวเองได้อย่างสบายใจ หากแม่ของเธอยังแบกรับภาระหนี้อันหนักอึ้งอยู่
.
หลังจากที่เธอหมดห่วงแล้ว เธอก็กลับมาโฟกัสเป้าหมายของตัวเองเต็มที่ จนในที่สุดสิ่งที่เธอพยายามมาตลอด 5 ปี ก็ผลิดอกออกผล
.
เธอสามารถซื้อบ้านราคา 3.9 ล้านบาทได้สำเร็จ สิ่งที่เธอเห็นในวันที่พาคุณแม่ย้ายจากบ้านหลังเก่าโทรมๆ ริมคลอง เข้ามาอยู่บ้านหลังใหม่ ก็คือ
.
สีหน้าของแม่ที่เปลี่ยนไป จากที่เคยหม่นหมอง ก็มีแต่ความสดใส แววตาที่เอ่อล้นไปด้วยความสุข
.
มันจบแล้วสินะ !! สิ่งที่แม่แบกมาตลอด 5 ปี จบสักที… หลังจากวันนี้… เราจะสร้างชีวิตใหม่ไปด้วยกัน !!
.
คุณแม่ของเธอพูดอะไรไม่ออก นอกจากคำว่า “ขอบคุณนะ ที่พยายาม ขอบคุณนะลูกที่ทำเพื่อครอบครัว”
.
.
มาถึงตรงนี้ จะพบว่า กุญแจสำคัญที่ทำให้เด็กอายุเพียง 21 ปี สามารถถีบตัวเองขึ้นมาได้ขนาดนี้ ก็คือ
.
1) อย่ามองแต่สิ่งที่ขาด จนพลาดในสิ่งที่มี
.
หากวันแรกที่เริ่มต้น น้องสเก็ตบอกตัวเองว่าไม่มีเงินทุน ชีวิตก็คงไม่ก้าวหน้าไปไหน แต่สิ่งที่น้องสเก็ตแสดงให้เห็นก็คือ ต่อให้ไม่มีเงินทุนมากมาย คนเราก็ยังมี หนึ่งสมอง สองมือ และ อวัยวะน้อยใหญ่อีก 32 ประการ
.
คุณก็แค่ใช้สมองคิดหาวิธี ใช้ปากถามความต้องการจากลูกค้า หาสินค้า จับแพะชนแกะไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเจอ และ ที่สำคัญคือ ใช้สองมือที่มี “ทำ” มันจนสุดชีวิต
.
2) เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ
.
จะเห็นว่าสิ่งที่ทำให้น้องสเก็ตเติบโตขึ้นแบบก้าวกระโดด ก็คือ น้องจะเปลี่ยนแปลงตัวเองอยู่เสมอ ถ้าประตูบานหนึ่งปิด ก็จะหาประตูบานอื่นที่เปิด จะไม่ยอมให้ตัวเองย้ำอยู่กับที่นานๆ แต่จะหาหนทางใหม่ๆ อยู่ตลอดเวลา
.
เพราะคนเราจะสำเร็จเร็วแค่ไหน มันขึ้นอยู่กับว่า เราเปลี่ยนแปลงตัวเองเร็วแค่ไหนด้วย
.
3) ใช้ “ออนไลน์” สร้างพลังทวี
.
ออนไลน์ คือ เครื่องมือที่จะทำให้เรา “ทำงานได้มากขึ้น แต่ใช้แรงน้อยลง” ถ้าน้องสเก็ตยังเอาขนมและสกินแคร์ไปขายที่โรงเรียนเหมือนเดิม ตอนนี้ชีวิตก็คงยังไม่เติบโต เพราะหากจะขายสินค้าให้คนทั่วประเทศ ก็คงต้องลงทุนขยายสาขามากมาย แต่น้องสเก็ตรู้ดี ว่าตัวเองโชคดีที่เกิดมาในยุคออนไลน์ น้องจึงใช้เครื่องมือนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุดเพื่อที่ตัวเองจะได้ขายสินค้าให้กับคนจำนวนมากทั่วประเทศได้โดยใช้เวลาน้อยลง แถมไม่ต้องลงทุนเปิดสาขาเพิ่มด้วย
.
ซึ่งแน่นอนว่า ถ้าน้องสเก็ตไม่ยอมใช้ประโยชน์ของพลังทวีจากออนไลน์ กว่าจะซื้อบ้านกับรถ BMW ได้ ก็คงต้องรอไปจนอายุ 40 ปี
.
.
อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เพราะอย่าลืมว่าน้องสเก็ตอายุแค่ 21 ปี เท่านั้นเอง ตลอดระยะเวลา 2 ชั่วโมงที่ผมได้นั่งคุยกับน้องสเก็ต ผมเห็นถึงสีหน้าและแววตาของน้องประกอบกับพลังที่ถูกส่งออกมาผ่านคำพูดและน้ำเสียง มันทำให้ผมสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่น หากบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ น้องก็คงจะบอกว่า “ฉันจะเอาอีก ฉันต้องโตกว่านี้ และ ฉันจะไม่หยุดอยู่แค่นี้”
.
และ ผมก็เชื่อเหลือเกินว่า อนาคตของเด็กคนนี้ยังไปได้อีกไกลมากๆ หากคุณอยากจะเรียนรู้วิธีการสร้างธุรกิจแบบคนตัวเล็ก ที่ไม่มีเงินทุนมากมาย หรือ ยังอยู่ในวัยเรียน ผมแนะนำให้ไปติดตามน้องได้ตามลิงก์ที่ผมทิ้งเอาไว้ข้างล่างนี้ได้เลยครับ
.
Facebook : https://www.facebook.com/piyachat.butnain.50
Instagram : https://www.instagram.com/imsagetjuon/
Tiktok : http://www.tiktok.com/@imsagetjuon
.
.
.

สังคมคนสร้างธุรกิจจากศูนย์

แนวคิด 40 ข้อ พ่ออยากสอนลูก

  1. คนจนที่เห็นแก่ตัว จะชอบเรียกร้องเอาเงินเดือน ตำแหน่ง สูงๆ จากบริษัท โดยที่ไม่เคยคิดเลยว่า พวกเขาทำสิ่งต่างๆ ดีพอหรือยัง ทุ่มเทมากพอหรือยัง
  2. คนจน ส่วนมากมักคิดว่า “ฉันทำไม่ได้” แต่คนรวยกลับคิดว่า “ฉันต้องทำอย่างไรดี”
  3. คนจนส่วนใหญ่ ชอบคิดว่าคนรวยเห็นแก่ตัว ทั้งที่ความจริง คนรวยที่มีน้ำใจนั้นเยอะมาก แต่คนจนที่เห็นแก่ตัว ชอบเอาเปรียบคนอื่นก็มีไม่น้อย ดังนั้น ความเห็นแก่ตัวไม่ได้วัดกันที่ฐานะการเงิน
  4. คนจน เมื่อเจอของที่อยากได้ จะพูดว่า “เราไม่มีปัญญาซื้อหรอก” แต่คนรวยจะตั้งคำถามว่า “ต้องทำอย่างไรถึงจะมีปัญญาซื้อ”
  1. ชีวิตมีสองทางเลือก อย่างแรก ทุ่มเททุกสิ่งเพื่อไปสู่ความสำเร็จที่เราตั้งไว้ อย่างที่สอง ดับฝัน แล้วก้มหน้าทำงานไปวันๆ ไม่ต้องคิดอะไร
  2. พ่อจนสอนว่า “ลูกต้องตั้งใจเรียนนะ จะได้ทำงานบริษัทที่มั่นคง” แต่พ่อรวยสอนว่า “ลูกจงตั้งใจเรียนนะ จะได้ซื้อบริษัทที่มั่นคงได้ในอนาคต”
  3. จำไว้นะลูก การใช้เงินของตัวเอง จะสะท้อนให้เห็นตัวตนว่า เราเป็นคนรวย คนชั้นกลาง หรือคนจนกันแน่
  4. พ่อจนสอนว่า “การรักเงินนั้น เป็นบ่อเกิดความชั่วร้าย” แต่พ่อรวยนั้นสอนว่า “การขาดเงินต่างหาก ที่เป็นบ่อเกิดของความชั่วร้าย”
  5. พ่อจน จะไม่พูดเรื่องเงินตอนกินข้าว ส่วนพ่อรวย ชอบคุยเรื่องเงินขณะกินข้าว
  6. พ่อจนสอนว่า “คนรวยควรเสียภาษีมากๆ เพื่อช่วยคนที่เขาไม่มี” แต่พ่อรวยสอนว่า “ภาษีนั้นให้รางวัลคนขี้เกียจ ทำโทษคนขยัน”

11. พ่อจนบอก “พ่อไม่รวยเพราะพ่อมีลูกไงล่ะ” แต่พ่อรวยบอก “พ่อต้องรวยเพราะว่าพ่อมีลูก”

12. พ่อจนบอก “เรื่องเงินทอง ต้องปลอดภัยไว้ก่อน” แต่พ่อรวยบอก “ต้องรู้จักวิธีจัดการกับความเสี่ยง ที่กำลังจะเกิดขึ้น”

13. พ่อจน “ประหยัดทุกบาทเพื่อสะสมเงิน” แต่ว่าพ่อรวย “ใช้ทุกบาททุกสตางค์ เพื่อการลงทุนให้เงินงอกเงย”

14. พ่อจนบอกว่า “บ้านเป็นการลงทุน เป็นทรัพย์สินที่ใหญ่ที่สุด” แต่พ่อรวยกลับบอกว่า “บ้านไม่ใช่การลงทุน แต่มันคือหนี้สินที่ใหญ่ที่สุดต่างหาก”

15. พ่อจน ชำระหนี้เป็นสิ่งแรก พ่อรวย ชำระหนี้เป็นสิ่งสุดท้าย (แต่ไม่ใช่หนีหนี้นะ)

16. พ่อจนบอก “เรียนเพื่อให้ได้เงินเดือนสูงๆ นะลูก” แต่พ่อรวยบอก “เรียนเพื่อรู้วิธีใช้เงินทำงานแทนเรานะลูก”

17. พ่อจนสอนวิธีเขียนประวัติส่วนตัว เขียนยังไงให้ได้งาน แต่พ่อรวย สอนวิธีเขียนแผนธุรกิจ แบบใดจึงสร้างงาน

18. พ่อจนบอก “ชาตินี้ไม่มีวันรวยหรอก” พ่อรวยบอก “คนรวยเขาไม่คิดเช่นนี้นะ”

19. พ่อจนบอก “เงินไม่สำคัญหรอกลูก” พ่อรวยบอก “คนที่พูดแบบนั้น ทุกวันนี้ยังต้องทำงานงกๆ หาเงินอยู่เลย”

20. พ่อจนบอก “พ่อไม่ทำงานเพื่อเงิน” พ่อรวยบอก “พ่อใช้เงินทำงานให้พ่อ”

21. ถ้าอยากทำงานเพื่อเงิน ไปเรียนเอาที่โรงเรียนก็ได้ แต่หากต้องการให้เงินทำงานแทนเรา ต้องเรียนรู้จากชีวิตจริง

22. การเรียนรู้วิธีใช้เงินทำงานแทนเรา ต้องเรียนรู้กันอยู่ตลอด ไม่มีจบสิ้น นั่นเพราะโลกเราเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ

23. กระแสเงินสด เป็นเรื่องราวที่บอกเล่าถึง วิธีจัดการกับเงินของแต่ละคน

24. คนรวย ให้ความสำคัญกับทรัพย์สิน แต่สำหรับคนทั่วไป สนใจแค่รายได้ในแต่ละเดือน

25. อย่าให้อารมณ์เป็นตัวกำหนดการกระทำของเรา ควรใช้สมองกำหนดการกระทำดีกว่า

26. การได้งานทำ คือการแก้ปัญหาระยะสั้น ทุกคนรอเพียงวันเงินเดือนออก ปล่อยให้เงินมีอำนาจเหนือชีวิต พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า มีวิธีใดที่จะได้เงินมากกว่านี้

27. ธุรกิจใดแก้ปัญหาให้ผู้คนได้มาก ธุรกิจนั้นก็จะยิ่งร่ำรวย

28. ถังแตก มันเป็นเรื่อง “ชั่วคราว” แต่ความจน นั้นมัน “ถาวร” (หรือจนกว่าเราจะเปลี่ยนวิธีคิด)

29. ทรัพย์สิน เป็นอะไรก็ตามที่ทำให้เงินเข้ากระเป๋า แต่หนี้สิน คือสิ่งที่ทำให้เงินไหลออกไปจากกระเป๋าเรา

30. โรงเรียนมีไว้ผลิตลูกจ้างชั้นดี ไม่ได้มีไว้ผลิตนายจ้างชั้นเยี่ยม

31. การมีเงินเยอะไม่สำคัญเท่า การรู้จักวิธีรักษาให้มันอยู่กับเราไปตลอด

32. พ่อจน เน้นให้อ่านตำราเรียน ส่วนพ่อรวย เน้นให้ลูกเรียนรู้เรื่องการเงิน

33. คนรวย เพิ่มทรัพย์สิน คนทั่วไป เพิ่มหนี้สิน เพราะเข้าใจว่าเป็นทรัพย์สิน

34. เครื่องวัดฐานะทางการเงิน คือ หากเราหยุดทำงาน จะมีเงินใช้ได้อีกนานแค่ไหน

35. อุปสรรคในเรื่องเงิน ส่วนใหญ่มาจาก เรายอมทำงานให้ความฝันคนอื่น ไม่ได้ทำงานเพื่อความฝันของตัวเอง

36. คนทั่วไปไม่กล้าเสี่ยงมากนัก จึงทำให้พวกเขายึดติดกับตำแหน่ง หน้าที่การงานและเงินเดือน นั่นเพราะเขารู้สึกว่า มันปลอดภัยและมั่นคงที่สุด

37. เมื่อเราทำงานเพื่อเงิน อำนาจเราจะอยู่ในมือของเขา แต่หากเราใช้เงินทำงาน อำนาจจะอยู่ในมือของเรา อยากมีชีวิตแบบไหน เราเป็นคนกำหนดเอง

38. หลายคนไม่รู้สึกถึงความต่าง ระหว่างเราทำธุรกิจอะไร กับเราทำอาชีพอะไร

39. คนรวยซื้อความสบายทีหลัง แต่คนทั่วไปจะซื้อความสบายเป็นสิ่งแรก

40. จงสร้างฐานะ ด้วยการลงทุนในทรัพย์สินที่สร้างรายได้ ใช้เงินทำงานแทนเรา และควบคุมไม่ให้เงินไหลออกไปทางอื่น

บุคคลิก 7 อย่าง ของคนที่เหมาะจะเป็นเถ้าแก่

การที่ใครสักคนจะก้าวจากลู ก น้ อง ขึ้นเป็นเจ้าของกิจการนั้นต้องอาศัยทักษ ะต่างๆ และก ล้ าห าญมากกว่าคนทั่วไป ดังนี้

1. ชอบหาเงินมากกว่าชอบใช้เงิน

ถ้าชอบใช้เงินต้องไปเกิ ดเป็นลูกเถ้าแ ก่เพราะตัวเถ้าแ ก่ต้องมีนิสั ยชอบหา รู้ค่าของเงิน

ผมชอบคบคนรวย ถ้าคบผิ วเผิ น คุณจะเห็นแค่เปลือก

แต่ผมชอบคบถึงแก่น คือ คบจนรู้ว่าเขาทำงานหาเงินกันยังไง

อันนี้ถ้าเราปรับให้หาเงินตามแบบเขา เราจะรวย

2. ชอบทำอะไรแตกต่าง

ถ้าชอบทำเหมือนคนอื่น อย่าเปิดธุรกิจเลย มันเหนื่อยเปล่า เถ้าแ ก่ต้องกล้าทำในสิ่งที่ไม่มีใครทำ

ลูกจ้างชอบการแข่งขัน แต่เถ้าแ ก่ชอบทำสิ่งที่ไม่ต้องแข่งกับใคร

3. กล้ามองการณ์ไกล

คนส่วนใหญ่ชอบมองใกล้เพราะมันดูปลอดภั ย ลูกจ้างประจำมองผลตอบแทนสิ้นเดือน ได้เงินหลักหมื่น

ส่วนเถ้าแ ก่มองผลตอบแทนธุรกิจ มองเป็นปี เพื่อเงินหลักแสน หลักล้าน

4. พูดได้ขายของเป็น

ถ้าพูดไม่ได้และขายของไม่เป็น อย่าริเป็นเถ้าแ ก่ ยกเว้นคุณจะมีหุ้นส่วนที่ทำได้

การทำธุรกิจทุกอย่าง หนีไม่พ้ นการขาย การนำเสนอ

5. รับผิ ดชอบเงินตัวเองตั้งแต่อายุยังน้อย

เถ้าแ ก่ทุกคนต้องบริหารรายรับรายจ่ายได้ดี คนสมัยนี้เป็นเถ้าแ ก่ย ากเพราะใช้ชีวิตติดหนี้ตั้งแต่เริ่มทำงาน…ชีวิตหนี้

6. มีนิสั ยให้ก่อนค่อยรับ

ถ้าเป็นลูกน้อง ต้องการรับก่อนทำงาน เขามักถามว่า ฉันจะได้เงินเดือนเท่าไหร่ ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้แสดงฝีมือทำงานเลย

ส่วนเถ้าแ ก่จะบอกว่า ชิมก่อน ถ้าไม่ดีไม่ต้องจ่ายเงิน

7. รู้จักใช้เครื่องทุ่นแรง

ใช้เครื่องจักร ใช้ลูกน้อง ใช้เทคโนโลยี ถ้าเป็นเถ้าแ ก่แล้วใช้แต่ตัวเองก็ไม่ต่างอะไรกับการเปลี่ยนที่ทำงาน

คือ จาก ก ร ร ม ก รในบริษัทมาเป็น ก ร ร ม ก รอิสระ

“คนที่ทำงานหนัก

กับคน ที่ทำงานฉลาด

มีมาตรวัดความสำเร็จ

ที่แตกต่างกัน..”

ขอบคุณ : p o s t t o d a y

พ่อโกรธอะไรหนูรึเปล่าคะ?

วันนี้พ่อกลับมาจากประชุมที่นคร ตามกำหนดการเดิม คือนอนที่นคร แล้วพรุ่งนี้เดินทางต่อไปหาดใหญ่

แต่พ่อเลือกที่จะกลับมานอนที่บ้านกระบี่ เพื่อจะได้อยู่กับลูก

เพราะพรุ่งนี้วันเกิดลูก พ่อก็ต้องเดินทางไปหาดใหญ่ ปีที่แล้วก็ไม่ได้อยู่กับลูก กว่าจะถึงบ้านก็ค่ำมืด เต้ออกมารับเหมือนเดิม

เข้าสู่ปีที่9 ขอให้ลูกพ่อมีแต่ความก้าวหน้านะลูก

พ่อแวะเซเว่น ซื้อเค้กที่ลูกชอบ4ชิ้น เอา มาจัดเรียงในจานแล้วปักเทียน ตั้งใจจะเซอร์ไพรซ์เด็กสักหน่อย มัวแต่สาละวนจัดของ เด็กอาบน้ำเสร็จลงมาตอนไหนไม่รู้ มาบอกว่า “พ่อขา หนูชิมเค้กของพ่อนะ ทั้ง4ชิ้นเลย…”. มันน่ามั๊ยเนี่ย 555

จู่ๆลูกก็ถาม คุณพ่อโกรธอะไรหนูรึเปล่า?

“ไม่นี่ลูก ทำไมถามแบบนี้”

“ก็หนูเห็นคุณพ่อดูไม่มีความสุขเลย”

… อึ้งกับคำถามของลูกไปพักนึง มันรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอหอย ยอมรับว่าในหัวมีแต่เรื่องเครียดๆ ไหนจะงาน เงินไม่พอใช้ หนี้สินมากมาย เพราะพิษโควิด เฮ้อ!

เผลอพูดออกมาประโยคนึง “เวลาเราไม่มีเงิน อะไรๆก็ดูแย่ไปหมด แม้แต่คนที่บ้าน ยังพูดดีๆกันไม่ได้เลย”

อะไรนะคะพ่อ?

คำถามของลูกเรียกสติกลับคืนมา ไม่สิ เราต้องไม่แสดงความอ่อนแอความพ่ายแพ้ให้ลูกเห็น พรุ่งนี้วันเกิดลูก พ่อต้องมีความสุขสิ

คิดได้ก็คว้าลูกมากอด จุ๊บเหม่งไปทีนึง แล้วบอกลูกว่า “พ่อไม่เคยโกรธลูกเลยครับ เราไปเอาขยะไปทิ้ง แล้วพาเต้ไปเดินกันมั๊ย?

ไปค่ะ

เห็นนางฟ้าคนเก่งของพ่อ คว้ารองเท้าแตะมาสวม พอก้าวเดิน กางเกงชุดนอนที่ย้วยยางยืดก็หลุดตูด ลูกหัวเราะร่า พ่อก็ยิ้มตาม แต่ในใจกลับเจ็บปวดที่ไม่ได้ซื้อชุดนอนใหม่ๆให้ลูกเลย

ความรู้สึกแย่ๆกลับมาอีกแล้ว ไม่ได้สิ ต้องสลัดมันทิ้งไปให้ได้ ต้องไม่ให้ลูกรู้ว่าเรารู้สึกยังไง

“ไปกันเถอะ”

ช่วยกันหิ้วถุงขยะออกไปวางไว้ ที่ปากซอย “ขี่หลังป่าว”

ได้หรือคะพ่อ หนูกลัวพ่อหนัก

เอาน่า ลองดู พ่อแข็งแรงนะ

ว่าแล้วก็กระโดดขึ้นหลังพ่อ

วันนี้หนู8ขวบเต็ม พรุ่งนี้ก็ย่าง 9ขวบละ โตขึ้นมาก แต่หนูก็เป็นเด็กน้อยขี้อ้อนของพ่อเหมือนเดิมนะ

ถึงบ้านก็บอกลูก พาเต้ไปขี้กัน

OK

เต้วิ่งนำหน้าไปก่อน พ่อลูกถือร่มไปคนละคัน

เดินไปคุยไป…

เวลาอยู่กับหนู พ่อลืมความรู้สึกแย่ๆไปเลย แม้พ่อจะขี้โมโห ไปบ้าง แต่พ่อก็รักลูกที่สุด

พาเต้… (ไม่ใช่สิ ต้องใช้คำว่า เดินตามเต้ เพราะเต้มักจะวิ่งส่ายตูดนำหน้าไปก่อนทุกครั้ง)

กลับมาถึงบ้าน ลูกก็เข้ามากอดข้างหลัง แม้ไม่มีคำพูดแต่พ่อสัมผัสได้จากความรู้สึกว่าลูกรักพ่อ และห่วงพ่อแค่ไหน น้ำตาไหลซึมออกมา กำลังใจและแรงฮึดไม่รู้ว่ามาจากไหนมากมาย

เราต้องไม่แพ้!

พ่อสอนลูกสาว !!!

คุณพ่อถามลูกสาวที่กำลังก้าวเข้าสู่วัยรุ่น

“อยากรู้ไหมว่าในมือพ่อมีอะไร”

ลูกสาวพยักหน้า

“ถ้าอยากรู้ต้องเอามือเขกพื้น ๓ ที”

ลูกสาวทำตาม

“ไม่พอ ต้อง ๕ ที”

และเปลี่ยนเป็น ๑๐ ที จนถึง ๑๕ ที จนลูกสาวเริ่มร้องอุทธรณ์

“โอ้โฮ แล้วเมื่อไหร่จะทราบเสียทีคะว่า ในมือพ่อมีอะไร”

เมื่อคุณพ่อแบมือออก ในมือมันก็แค่เหรียญ ๕ บาทธรรมดาๆ นี่เอง คุณพ่อหัวเราะ แล้วกำเหรียญ ๕ บาทเอาไว้เหมือนเดิม

“อยากดูอีกไหม ถ้าอยากดูต้องเขกพื้น ๑๐ ที”

“หนูรู้แล้ว ไม่อยากดูแล้วค่ะ”

“เอ้า … เขกพื้นทีเดียวก็ได้”

“ก็เห็นแล้ว ไม่อยากดูอีกแล้ว เบื่อ”

“ถ้าอย่างนั้น ให้ดูฟรีๆ ก็ได้”

พ่อแบมือออก ลูกสาวก็ดูไปอย่างนั้นเอง คุณพ่อจึงสอนว่า

“นี่แหละลูก อะไรที่เป็นความลับ คนเรามักจะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สมปรารถนา อยากดู อยากรู้ อยากเห็น แต่เมื่อสมปรารถนาแล้ว ดูบ่อยๆ ก็มักจะเบื่อ ต่อให้ดูฟรี ๆ ยังไม่อยากจะดูเลย

สิ่งที่พึงหวงแหนที่สุดสำหรับลูกผู้หญิงมันเป็นสิ่งที่มีค่า ถ้าลูกให้ใครรู้ก่อนเวลาอันควร มันก็จะไม่มีค่าอะไร ไม่ต่างกับเหรียญ ๕ บาทที่พ่อให้ลูกดูฟรีๆ นี่หรอกนะ”

เพื่อนใหม่

อัญอัญเจอเพื่อนใหม่ น้องตำลึง

เจ้าของร้านสเต็กตาใหญ่ตัวจริง

เกิดวันเดียวกัน ปีเดียวกัน

ไปทำบุญที่วัดพร้อมกัน

ถวายพระพุทธรูปปางเดียวกัน